samen

(dit heb ik geschreven om uit te spreken)

liefste, hoi,

als ik denk aan hoe jij hier gisteren zat
in deze jurk, met deze haren
starend
denk ik: konden we maar samen zijn

jij met een puist die bij mij bijna weg is; ik het begin van een rimpel die bij jou nog ontbreekt
konden we maar samen zijn

we zouden fietsen over de grachten, stilstaan, wachten op de zon

ik zou stiekem naar blijven je kijken, tegen je zeggen
wat ik het allermooiste aan je vond: het groepje sproeten op je rechterschouder
weet ik, zou je antwoorden
alsof het niks is dat iemand het melkwegstelsel dat je meedraagt opmerkt

op alle avonturen die je bedenkt zeg ik ja
we gaan
naar buiten, naar duinen, we liften naar afrika

als je onderweg te diep in de natuurkundekak zakt
pak ik je vast, dwing ik je iets te maken
te schrijven te schilderen te ik-bouw-maar-wat-want-ik-verveel-me-en

en als je zo in paniek was dat je overgaf
zou ik niet schrikken van wat ik zag
ik zou je neerleggen en aaien
voorzichtig
want ook al ben ik het zelf het blijft eng
als je daarna trillend huilde zou ik er zijn en dat was genoeg
geen geknuffel of getroep
gewoon een aanwezigheid die zonder woorden zegt dat ze het begrijpt allemaal

als ik zou vergeten dat de wereld een wonder is
zou jij de muziek aanzetten, zeggen:
laat me voor je dansen als een mannetjeskraai

we zouden dansen en dansen en de wereld veranderen en
we doen officieel niet aan beste vriendinnen maar
mijn god
wij zouden samen zo belachelijk goed in samenzijn zijn

we zouden nooit meer alleen eten, alleen slapen
we zouden nooit meer iets vergeten want wat jij vergat wist ik omdat ik uit de toekomst kwam

nee wacht, we zouden een ding vergeten
we zouden vergeten wat leegte betekent
hoe een dag een vacuum wordt als niemand je ziet

Geef een reactie